به گزارش ایران پلاک به نقل از اخبار خودرو ، دغدغه اصلی مهندسان هوندا این بود که تجربه رانندگی با یک اتومبیل سلول سوختی دقیقا مشابه اتومبیل های الکتریکی بوده و قطعات و سخت افزارهای خاص فناوری سلول سوختی خللی در این امر ایجاد نکنند.
این کار با طراحی یک پلتفرم اختصاصی که البته برای اتومبیل های برقی متداول نیز قابل توسعه می‍باشد ممکن گشت. اکنون در کلاریتی خبری از صدای جارو برقی مانند و عملکرد کند سایر اتومبیل های آزمایشی سلول سوختی نیست.
با فشار دادن دکمه استارت صدای بسیار آهسته‍ای به گوش می‍رسد اما با هربار فشردن پدال گاز تن صدا تغییر کرده و مشخص می‍شود خودرو کاملا به فشار بر پدال گاز واکنش نشان می‍دهد.
بطور کلی کلاریتی سلول سوختی یک اتومبیل الکتریکی محسوب می‍شود که در آن نیروی حاصل از واکنش های شیمیایی از طریق یک موتور الکتریکی AC با گشتاور ۲۲۱ اسب بخار به چرخ ها منتقل می‍‍شود.
کلاریتی ۲۰۱۷ به هیچ وجه صدای زوزه مانند و کسل کننده سری قبلی خود را ندارد؛ با این حال توان پمپ هوا که هوای تازه را برای ژنراتور تامین میکند ۷۰ درصد افزایش یافته است.
البته به هرحال نباید انتظار دینامیک رانندگی بالایی از آن داشت و در عمل نیز کلاریتی همانند یک هوندا آکورد سنگین نشان می‍دهد. با وجود استفاده از آلومینیوم در کاپوت، دربها و درب صندوق وزن کلاریتی به بیش از ۱۸۰۰ کیلوگرم رسیده است. به گفته مهندسان هوندا مرکز ثقل خودرو پایین تر از هوندا آکورد هیبرید می‍باشد اما توزیع وزن در آن به یکنواختی آکورد نیست.
هرچند هوندا اطلاعاتی درباره ضریب درگ کلاریتی منتشر نکرده اما به وضوح می‍توان فهمید که در سرعت های بالا خبری از سروصداهای اضافه ناشی از اغتشاش هوا در اطراف خودرو نیست.
موردی که در شورلت بولت EV آزاردهنده است. هوندا تلاشی زیادی در جهت تامین سکوت و آرامش کابین انجام داده و از شیشه های آکوستیک نه تنها در جلو بلکه در طرفین نیز استفاده نموده است. همچنین اطراف موتور و محفظه سلول سوختی با مواد جاذب صدا عایق بندی شده است.
اساس کار سلول های سوختی استفاده از انرژی حاصل از واکنش شیمیایی بین هیدروژن و اکسیژن می‍باشد که در آن بخار آب به عنوان خروجی موتور منتشر می‍شود.
هوندا نزدیک به ۲۰ سال بر روی فناوری سلول های سوختی هیدروژنی مطالعه کرده است تا اکنون تمام تجهیزات آن به اندازه یک چمدان متوسط شود. بدین ترتیب تمام محفظه سلول سوختی و موتور الکتریکی برای اولین بار در زیر کاپوت مجتمع شده و فضایی معادل یک موتور V6 و گیربکس آن را اشغال می‍کنند. در آخرین نسل هوندا بازدهی سلول های سوختی به ۶۰ درصد رسیده که قدرتی معادل ۱۳۴ اسب بخار تولید می‍کنند.
در کلاریتی تجهیزات انتقال قدرت از سیستم سلول سوختی به چرخ ها در تونلی بین صندلی ها نصب شده و عملا این خودرو را به اتومبیلی چهار نفره تبدیل کرده است.
البته برای چهار سرنشین بالغ جای کافی از همه لحاظ وجود دارد. صندلی های جلو نیز به خوبی سرنشین خود را در برمی‍گیرند. هیدروژن در دو مخزن استوانه ای از جنس آلومینیوم و کامپوزیت ذخیره می‍شود.
یکی از این مخازن ۱۱۷ لیتر حجم داشته و در پشت صندلی عقب قرار دارد و دیگری با ۲۳ لیتر حجم زیر صندلی عقب نصب شده است. بدین ترتیب تنها حجمی معادل ۳۴۰ لیتر برای صندوق عقب کلاریتی باقی مانده است. لازم به ذکر است این دو مخزن بردی معادل ۳۶۶ مایل را برای این خودرو فراهم می‍کنند.
به دلیل اینکه چند ثانیه طول می‍کشد تا سلول سوختی به حداکثر انرژی خود برسد یک باتری لیتیوم یون به ظرفیت ۱٫۷ کیلووات ساعت در کف خودرو جاسازی شده تا این اطمینان ایجاد شود که کلاریتی همیشه توان کافی برای حرکت را دارد.
این مجموعه باتری به عنوان جایگزین سلول سوختی در لحظات اولیه عمل کرده و سپس از مدار خارج شده و برای استفاده مجدد توسط نیروی موتور الکتریکی شارژ می‍شود.
طراحی داخلی کلاریتی به نوعی الهام گرفته از طراحی بیرونی آن می‍باشد. از یک زاویه می‍توان آن را نمایی از نسل آینده آکورد دانست و از طرف دیگر بی شباهت به طراحی های سیتروئن DS نیست. البته به هر حال ظرافت بیشتری نسبت به رقیب هموطن خود تویوتا میرای دارد.
کیفیت مواد بکار رفته در کابین بیننده را به یاد محصولات آکیورا انداخته و رگه هایی از لوکس بودن را با خود دارد. قطعاتی که با نمای چوب در کنسول وسط و داشبورد مشاهده می‍شوند هرچند از چوب واقعی نیست اما کیفیت بالایی دارد.
یکی از مشکلاتی که در اتومبیل های سلول سوختی قبلی وجود داشت این بود که مخزن هیدروژن تحت فشار لازم برای رسیدن به حداکثر برد شارژ نمی‍گردید. هوندا ادعا می‍کند که این مشکل را با مخزنی به ظرفیت ۱۰ هزار psi که ظرف ۳ الی ۵ دقیقه پر می‍شود مرتفع کرده است. البته در آزمایشی که انجام شد خودرو فقط ۲۲۱ مایل با یک بار سوخت گیری حرکت نمود که فاصله بسیار زیادی به رقم ادعایی سازنده یعنی ۳۶۶ مایل دارد.
با سوختگیری مجدد این بار در بعداز ظهر کلاریتی توانست تا ۲۶۰ مایل نیز به حرکت خود ادامه دهد. کامپیوتر سفری مصرف متوسط سوخت را ۵۵ مایل به ازای هر کیلوگرم هیدروژن نشان می‍داد.
با توجه به قیمت ۱۶٫۴۷ دلار برای هر کیلوگرم هیدروژن در مجموع برای طی ۵۰ هزار مایل بطور تخمینی باید ۱۵۰۰۰ دلار هزینه سوخت کلاریتی را بپردازید که این مبلغ به قیمت نزدیک به ۶۰ هزار دلاری این هوندا اضافه خواهد شد. احتمالا کسانی که انگیزه بالایی برای حفظ محیط زیست ندارند ترجیح می‍دهند این مبلغ را صرف خرید اتومبیلی لوکس و با دینامیک رانندگی بالا نمایند.
----------------------
خرید و فروش خودرو های صفر و کارکرده فقط با ایران پلاک